پایگاه خبری ارتباطات و تجارت:// تاریکی پایان نیست. جایی ست که چشم ها کم کم به نور عادت می کنند. وقت هایی هست که راه پیدا نیست اما خدا در همان تاریکی ها بی صدا، آرام وحاضر قدم می زند کنار تو. جایی که امید، مکث می کند و زمان انگار در فصل سرما اتراق می کند. سردت می شود با حرکتی کند اما حرکت کن با این باور که اگر نور هنوز دیده نمی شود به معنای نبود آن نیست، گاهی کافی ست فقط دوام بیاوری. یعنی امروز را رد کنی نه فرداها را، ریشه ها در نور رشد نمی کنند، در خاک تاریک قوی می شوند...